| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Roman Aleksandrowicz (właśc. Efroim Alexandrowicz) |
| Urodzenie | 30 kwietnia 1882, Kraków |
| Śmierć | 1940, ZSRR |
| Zawód | Doktor praw, adwokat |
| Służba wojskowa | |
| Stopnie | Major audytor, kapitan, podporucznik (w rezerwie) |
| Jednostki | Sąd Wojskowy Okręgu Generalnego we Lwowie; 56 i 77 pułk piechoty (Austro-Węgry) |
| Kariera i życie prywatne | |
| Miejsce praktyki | ul. Aleksandra Fredry 8, Lwów |
| Żona | Helena z domu Dunikowska |
| Odznaczenia | |
| Austro-Węgry | Brązowy Medal Zasługi Wojskowej; Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 |
Roman Aleksandrowicz urodził się jako Efroim Alexandrowicz w 1882 roku i został prawnikiem oraz oficerem rezerwy. W okresie międzywojennym prowadził praktykę adwokacką we Lwowie i pozostawał w ewidencji korpusu oficerów sądowych; w 1940 zginął jako ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 30 kwietnia 1882 w Krakowie w rodzinie Oskara (właśc. Ozjasz) i Rozalii (właśc. Rosa) z domu Spira. Nauki pobierał w C. K. Gimnazjum w Drohobyczu, gdzie w 1901 zdał egzamin dojrzałości. Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego do 1906; rok później uzyskał stopień doktora praw.
Kariera zawodowa i służba wojskowa
Jako jednoroczny ochotnik w 1906 został powołany do c. k. armii i skierowany do 56 pułku piechoty. Ukończył szkołę oficerów rezerwy; we wrześniu 1907 mianowano go kadetem-aspirantem rezerwy, a w 1913 awansowano na podporucznika rezerwy. Od 1913 pracował jako adwokat w Drohobyczu.
Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 zmobilizowano go do armii austriackiej i przydzielono do 77 pułku piechoty. Pełnił funkcje komendanta Stacji Etapowej w Starym Samborze oraz komendanta magazynów mundurowych 2 Armii we Lwowie; następnie przebywał w Odessie do końca wojny. W sierpniu 1915 otrzymał stopień porucznika. W połowie 1919 przybył do Lwowa, został referentem prawnym i zastępcą dyrektora w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich, a we wrześniu 1919 wznowił praktykę adwokacką przy ul. Aleksandra Fredry 8.
W 1920 przyjęto go do Wojska Polskiego i przydzielono do Sądu Wojskowego Okręgu Generalnego we Lwowie. W połowie 1920 posiadał stopień kapitana ze starszeństwem od 1 kwietnia 1920; 17 kwietnia 1920 przeniesiono go do rezerwy. Awansował na majora rezerwy w korpusie oficerów służby sądowej ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1934 figurował na liście starszeństwa i należał do Związku Oficerów Rezerwy. W okresie II Rzeczypospolitej kontynuował praktykę adwokacką we Lwowie; w 1931 był skarbnikiem wydziału Związku Adwokatów-Obrońców Okręgu Sądu Apelacyjnego we Lwowie.
Aresztowanie, śmierć i pochówek
Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 Aleksandrowicz został aresztowany we Lwowie jesienią 1939 przez władze radzieckie. Osadzono go najpierw w więzieniu Brygidki, a 9 lutego 1940 przeniesiono do więzienia na Zamarstynowie. W 1940 został zamordowany przez NKWD.
Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994; widnieje na liście wywózkowej 55/2-81 pod numerem 22. Ofiary tej zbrodni pochowano na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni. Aleksandrowicz pozostawił żonę Helenę z domu Dunikowską; małżeństwo było bezdzietne.
