| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Jerzy Witold Aleksandrowicz |
| Urodzenie | 7 lipca 1936, Kraków |
| Zgon | 17 października 2018, Kraków |
| Zawód | lekarz, psychiatra |
| Uczelnia | Uniwersytet Jagielloński (Collegium Medicum) |
| Kariera | |
| Specjalizacje | psychiatria (I i II stopień) |
| Stanowiska | kierownik Zakładu i Katedry Psychoterapii |
| Wybrane nagrody | |
| Odznaczenia | Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2000) |
| Pochówek | |
| Miejsce | Cmentarz Rakowicki Wojskowy, kw. PAS D-wsch-2 |
Jerzy Witold Aleksandrowicz urodził się w Krakowie w 1936 roku i przez całe życie związał się z tamtejszym środowiskiem medycznym. Specjalizował się w psychiatrii i psychoterapii, był autorem podręczników oraz profesorem Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 7 lipca 1936 roku w zasymilowanej rodzinie żydowskiej jako syn Juliana Aleksandrowicza i Maryli z domu Tislowitz. W 1941 trafił z rodzicami do krakowskiego getta; zdołali z niego uciec. Wspomnienia z okresu okupacji zawarł w pierwszym tomie książki Dzieci Holocaustu mówią....
Ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. W 1958 ukończył studia na Akademii Medycznej w Krakowie, a w 1965 studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Doktorat obronił w 1966, a habilitację uzyskał w 1979. Tytuł naukowy profesora nauk medycznych otrzymał w 1990.
Kariera zawodowa i stanowiska
W 1959 rozpoczął pracę w Szpitalu Psychiatrycznym w Jarosławiu, potem wrócił do macierzystej uczelni. W 1962 uzyskał specjalizację I stopnia w psychiatrii, a w 1965 specjalizację II stopnia. Od 1971 był adiunktem; w latach 1976–1992 kierował Zakładem Psychoterapii, a w 1992 objął kierownictwo Katedry Psychoterapii.
W latach 1971–1976 kierował Gabinetem Psychoterapeutycznym w Szpitalu im. Stefana Żeromskiego w Krakowie. Od 1976 był kierownikiem Ośrodka Leczenia Nerwic ZOZ nr 1 w Krakowie. W latach 1976–1982 pełnił funkcję specjalisty wojewódzkiego ds. psychiatrii w województwie nowosądeckim, a w latach 1983–1984 był pełnomocnikiem ministra zdrowia i opieki społecznej w zakresie psychiatrii dla województw przemyskiego i krośnieńskiego.
Aktywność naukowa, towarzystwa i życie osobiste
Od 1959 był członkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego; w latach 1989–1995 przewodniczył zarządowi sekcji psychoterapii. Od 1964 należał do Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. W 1968 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
Był mężem Beaty Szymańskiej. Zmarł 17 października 2018 roku w Krakowie i został pochowany 26 października 2018 roku w grobie rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim Wojskowym przy ulicy Prandoty.
Publikacje i najważniejsze prace
Był autorem podręczników i prac z zakresu psychoterapii oraz zaburzeń nerwicowych. Wybrane tytuły obejmują:
- Psychoterapia : podręcznik dla studentów, lekarzy i psychologów (2000)
- Zaburzenia nerwicowe (1998)
- Nerwice : psychopatologia i psychoterapia (1988)
- Psychoterapia : poradnik dla pacjentów (1993, 2004)
- Psychopatologia zaburzeń nerwicowych i osobowości (2002)
W 2000 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski za osiągnięcia w pracy naukowej i badawczej.
