| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Julian Aleksandrowicz |
| Pseudonim | „Doktor Twardy” |
| Urodzenie | 20 sierpnia 1908, Kraków |
| Zgon | 18 października 1988, Kraków |
| Zawód | Lekarz internista, hematolog, profesor |
| Wykształcenie i stanowiska | |
| Alma mater | Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego |
| Stanowiska | Kierownik Kliniki Hematologicznej Akademii Medycznej w Krakowie |
| Odznaczenia | |
| Najważniejsze | Krzyż Srebrny Virtuti Militari, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski |
Julian Aleksandrowicz, znany także jako „Doktor Twardy”, zasłynął jako lekarz internista i specjalista w hematologii. Przez całe życie łączył działalność kliniczną z pracą naukową oraz działalnością społeczną i wojenną.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Krakowie w rodzinie Józefa i Zofii ze Schneidów. W 1926 roku ukończył VI Gimnazjum im. T. Kościuszki, a w 1933 studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Rok później skończył Studium Wychowania Fizycznego UJ i obronił pracę doktorską poświęconą badaniom szpiku kostnego.
W latach 1933–1939 pracował jako wolontariusz i asystent w Szpitalu św. Łazarza w Krakowie, w I Oddziale kierowanym przez prof. Tadeusza Tempkę. W 1937 opracował przyrząd do pobierania i konserwowania krwi.
Działalność w czasie wojny i odznaczenia
Zmobilizowano go jako podporucznika lekarza i przydzielono do 72 pułku piechoty, z którym walczył we wrześniu 1939 roku. Po ucieczce z obozu jenieckiego powrócił w styczniu 1940 do Krakowa.
Był więziony w getcie krakowskim, skąd uciekł z pomocą dr. Jana Gołąba oraz dr. Ludwika Żurowskiego, który znalazł schronienie dla niego i jego rodziny w mieszkaniu prof. Andrzeja Stopki. W czasie okupacji stał się aktywnym członkiem Armii Krajowej; w 1948 otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Kariera naukowa i działalność medyczna
W 1945 roku założył w Krakowie ośrodek leczniczy dla osób powracających z obozów. Habilitował się w 1947 na Wydziale Lekarskim UJ, a w latach 1947–1949 pracował jako lekarz uzdrowiskowy w Kudowie-Zdroju.
W 1951 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1956 profesora zwyczajnego. Przez wiele lat kierował Kliniką Hematologiczną Akademii Medycznej w Krakowie i prowadził praktykę prywatną w mieszkaniu przy ul. Marii Skłodowskiej-Curie.
Publikacje, relacje i życie prywatne
Był autorem książek o tematyce medycznej i filozofii medycyny, między innymi Nie ma nieuleczalnie chorych, Sumienie ekologiczne, Wszechstronna nadzieja, Kuchnia i medycyna (wspólnie z Ireną Gumowską) oraz U progu medycyny jutra (wspólnie z Harrym Dudą). W 1962 opublikował wspomnienia z okresu okupacji pt. Kartki z dziennika doktora Twardego. Publikował także artykuły medyczne w czasopiśmie "Przekrój".
Był lekarzem i przyjacielem poetki Haliny Poświatowskiej; pomagał jej w organizacji wyjazdu na operację serca do USA i wspierał ją w walce z chorobą. Był mężem Marii (1912–1991) i ojcem Jerzego Aleksandrowicza.
Ślady pamięci i upamiętnienia
Miasto Kraków uhonorowało go ulicą „Doktora Twardego”. Szkoła Podstawowa nr 158 w Krakowie nosi imię Profesora Juliana Aleksandrowicza. Polskie Towarzystwo Magnezologiczne przyjęło jego imię jako patrona, a w końcu lat 80. wybito medal o treści "Nie odbieraj nadziei bliźniemu swemu". W 1997 na elewacji kamienicy przy ul. Mikołaja Kopernika 17 odsłonięto tablicę autorstwa Bronisława Chromego, a w 2008 tablicę pamiątkową przy ul. Marii Skłodowskiej-Curie 4 wykonał Marian Konieczny. W 2014 w Zaułku Estreichera odsłonięto popiersie autorstwa Karola Badyny.
Zmarł w Krakowie 18 października 1988 po długiej chorobie nowotworowej. Został pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty (PAS D-wsch-2).
