| Podstawowe dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Włodzimierz Abłamowicz (Abłamowicz-Habdank) |
| Pseudonim | „Tatar” |
| Data urodzenia | 2 listopada 1891 |
| Miejsce urodzenia | Kraków |
| Data śmierci | 29 lipca 1974 |
| Miejsce pochówku | Cmentarz Rakowicki, Kraków |
| Zawód/role | Działacz niepodległościowy; dowódca pociągów pancernych; adwokat |
| Wykształcenie | doktor prawa, Uniwersytet Jagielloński |
| Odznaczenia | Krzyż Srebrny Virtuti Militari; Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; Krzyż Walecznych (czterokrotnie); Medal Niepodległości; odznaczenia śląskie; odznaka POW |
| Życie prywatne | |
| Rodzina | Syn Stanisława i Marii; żonaty, syn Krzysztof Selim (ur. 15 maja 1928) |
doktor prawa i dowódca Włodzimierz Abłamowicz pochodził z rodziny o tatarskim pochodzeniu. Działał w organizacjach niepodległościowych i dowodził pociągami pancernymi w kilku konfliktach granicznych po I wojnie światowej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 2 listopada 1891 roku w Krakowie jako syn Stanisława Abłamowicza, powstańca styczniowego, i Marii z Matuszewiczów. Miał sześcioro rodzeństwa: Stanisławę, Marię, Piotra, Tadeusza, Adama i Witolda. Uczył się w Gimnazjum św. Jacka w Krakowie.
W latach 1910–1914 studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1912 roku działał w Drużynach Strzeleckich, a później w Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie przyjął pseudonim „Tatar”. W 1914 roku powołano go do armii austro-węgierskiej; pracował w dziale prawnym inżynierii wojskowej w Krakowie. W 1917 roku wrócił na studia i uzyskał stopień doktora prawa.
Udział w walkach i powstaniach śląskich
1 listopada 1918 wszedł do Wojska Polskiego. W grudniu 1918 dowodził ochotnikami pod Lwowem, walcząc m.in. w okolicach Sądowej Wiszni. We wrześniu 1919 objął dowództwo pociągu pancernego nr 15 „Paderewski” i brał udział w działaniach na Polesiu oraz w walkach z Litwinami.
W lutym 1920 został dowódcą pociągu pancernego nr 1 „Piłsudczyk” i walczył na Polesiu, Wołyniu i Podolu. W maju 1921, jako porucznik piechoty, przybył na Górny Śląsk z dwoma pociągami pancernymi na wieść o wybuchu III powstania śląskiego. Dowodził I dywizjonem pociągów pancernych i prowadził działania m.in. pod Kędzierzynem-Koźlem, Gogolinem, Pyskowicami i Gliwicami. 26 sierpnia 1921 przeniesiono go do rezerwy.
Działalność zawodowa, losy w czasie II wojny i późniejsze lata
W 1922 zdał egzamin adwokacki i prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie. Należał do Związku Peowiaków oraz do YMCA w Krakowie, gdzie pełnił funkcję wiceprezesa. W 1922 otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.
W 1939 roku został zmobilizowany podczas kampanii wrześniowej; w jej trakcie odniósł ciężkie rany i stracił wzrok. W latach 1939–1945 przebywał na Węgrzech. Po wojnie wrócił do Krakowa i działał na rzecz środowiska byłych powstańców śląskich. W okresie 1948–1953 był więziony przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego. Zmarł 29 lipca 1974 po długiej chorobie; pochowano go 2 sierpnia 1974 na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
