| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Tadeusz Augustyniak |
| Urodzenie | 1 marca 1930, Kraków |
| Śmierć | 6 stycznia 2011, Kraków |
| Zawód | Pilot lotnictwa sanitarnego |
| Znany z | ratownictwa śmigłowcowego w Tatrach, TOPR |
| Wykształcenie | |
| Szkoły | Dyplom tele‑radiotechnika; Cywilna Szkoła Pilotów i Mechaników (Ligota Dolna) |
| Związki zawodowe i organizacje | |
| Aeroklub | Aeroklub Krakowski |
| Ratownictwo | Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (TOPR), członek honorowy |
| Osiągnięcia i odznaczenia | |
| Godziny lotu | ponad 8 000 godzin |
| Odznaczenia | Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski; Medal za Ofiarność i Odwagę (dwukrotnie) |
Tadeusz Augustyniak był pilotem, który przez wiele lat działał na rzecz rozwoju lotnictwa sanitarnego w Polsce. Zyskał rozpoznawalność jako jeden z twórców ratownictwa śmigłowcowego w rejonie Tatr i jako długoletni współpracownik TOPR.
Życiorys i początki w lotnictwie
Urodził się 1 marca 1930 w Krakowie. Ukończył szkołę średnią uzyskując dyplom tele‑radiotechnika oraz Cywilną Szkołę Pilotów i Mechaników w Ligocie Dolnej. Po studiach zawodowych pracował w Zakładach Kinotechnicznych w Krakowie, a później jako asystent operatora w Wytwórni Filmów Oświatowych.
Od 1946 roku działał w Aeroklubie Krakowskim. W latach 1946–1947 szkolił się na szybowcach, zdobywając nawigacyjne doświadczenie oraz wiedzę o warunkach wietrzno‑termicznych. Od 1948 roku pełnił w aeroklubie funkcje organizacyjne: prezesa, kierownika, szefa wyszkolenia i kierownika sekcji samolotowej.
Kariera w lotnictwie sanitarnym i praca przy ratownictwie
W 1959 roku rozpoczął pracę w Zespole Lotnictwa Sanitarnego w Krakowie. W 1960 roku przeszedł szkolenie w pilotażu śmigłowcowym w Wyższej Szkole Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie. Rok później, od 1961 roku, współtworzył bazę lotnictwa sanitarnego w Sanoku, która zabezpieczała rejon Bieszczadów; drugim pilotem w tym zespole był Jerzy Mendyka.
W 1962 roku zorganizował zakup śmigłowca SM‑1 dla krakowskiego Zespołu Lotnictwa Sanitarnego i nawiązał współpracę z TOPR. Pierwszy lot ratunkowy wykonał w 1963 roku, transportując turystę ze złamaną nogą z rejonu Pięciu Stawów do szpitala. Na tym jednosilnikowym śmigłowcu wykonał też lądowanie autorotacyjne w rejonie Lubonia Wielkiego, a także prowadził transporty medyczne, między innymi dzieci do szpitala w Rabce.
W 1975 roku w Zakopanem zorganizował regularne dyżury śmigłowców typu Mi‑2. Był orędownikiem wprowadzenia dla potrzeb TOPR śmigłowca Sokół. Stworzył nowy rozdział Instrukcji Wykonywania Lotów w Lotnictwie Sanitarnym dotyczący użycia śmigłowców w terenie górskim. Szkolił pilotów do działań ratowniczych w górach i na morzu. Spędził w powietrzu ponad 8 000 godzin.
Ostatnie lata, upamiętnienie i odznaczenia
Przeszedł na emeryturę w 1991 roku, lecz latał na pół etatu na śmigłowcu Mi‑2 do 1994 roku. W 1999 roku nadano mu tytuł członka honorowego TOPR. Zmarł 6 stycznia 2011 w Krakowie. Został pochowany 13 stycznia 2011 na cmentarzu Rakowickim.
O jego pracy ratowniczej oraz przyjaźni z ratownikiem TOPR Maciejem Gąsienicą nakręcono film dokumentalny "Ratunek nadchodzi z nieba" w reżyserii Jerzego Porębskiego (2010). Otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski oraz Medal za Ofiarność i Odwagę dwukrotnie.
