| Dane | |
|---|---|
| Pełne nazwisko | Jan Bronisław Idzi Jerzy Axentowicz h. Gryf |
| Pseudonim | „Majonez” |
| Urodzenie | 3 września 1898, Kraków |
| Śmierć | 9 listopada 1967, Lima |
| Ranga | podpułkownik dyplomowany artylerii |
| Rola | oficer Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy |
| Jednostki | 1 pułk artylerii, 23 pułk artylerii, 24 Dywizja Piechoty |
| Edukacja wojskowa | Wyższa Szkoła Wojskowa (Warszawa), École supérieure de guerre (Paryż) |
| Wybrane odznaczenia | Krzyż Niepodległości; Krzyż Walecznych; Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi; liczne ordery zagraniczne |
podpułkownik dyplomowany artylerii Jan Axentowicz znany był z udziału w walkach okresu I wojny światowej i w wojnie polsko-bolszewickiej oraz z pełnienia funkcji sztabowych przed i podczas kampanii 1939 roku. Po wojnie pozostał na emigracji.
Życiorys i rodzina
Urodził się 3 września 1898 roku w Krakowie. Był synem malarza Teodora Axentowicza i Izy z Giełgudów. Miał kilku braci i sióstr; wśród nich był starszy brat Filip, legionista, który zginął na froncie w 1915 roku.
Szkołę rozpoczynał w I Wyższej Szkole Realnej w Krakowie. W roku szkolnym 1913/1914 przeniósł się do trzeciej klasy Gimnazjum Realnego w Zakopanem. Był członkiem I Zakopiańskiej Drużyny Skautowej księdza Józefa Poniatowskiego.
Służba wojskowa i awanse
Do Legionów Polskich wstąpił w lutym 1915 roku. Na początku 1916 roku służył w 1 pułku artylerii i walczył na froncie wołyńskim, m.in. nad Styr oraz Stochodem i pod Rudką Miryńską. Odbył kurs podoficerski artylerii w Rembertowie. Po kryzysie przysięgowym trafił do austriackiego 2 pułku artylerii polowej na froncie wołyńskim.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przyjęto go do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku, a następnie na kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1925 roku. W latach 1923–1928 pełnił służbę w 1 i 23 pułku artylerii polowej.
W styczniu 1931 roku został powołany jako słuchacz do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na kurs 1930–1932. Po ukończeniu pierwszego roku wysłano go do École supérieure de guerre w Paryżu. 1 sierpnia 1933 otrzymał tytuł oficera dyplomowanego. 4 lutego 1934 awansowano go na majora, a później osiągnął stopień podpułkownika i został szefem sztabu 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu.
W kampanii wrześniowej 1939 roku był szefem sztabu 24 Dywizji Piechoty, a od 9 września pełnił funkcję szefa Oddziału III Sztabu Frontu Południowego. Po zakończeniu wojny nie powrócił do kraju.
Ordery i odznaczenia
Otrzymał polskie i zagraniczne wyróżnienia, wśród najważniejszych znalazły się:
- Krzyż Niepodległości (16 września 1931)
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie)
- Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1938)
- Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)
- Ordery zagraniczne, m.in. Krzyż Komandorski Orderu Zasługi (Węgry 1935) i Krzyż Kawalerski Orderu Legii Honorowej (Francja 1935)
Zmienił adres życia po wojnie i zmarł 9 listopada 1967 w Limie.