| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię urodzenia | Matylda Weinfeld |
| Data urodzenia | 20 listopada 1927 |
| Miejsce urodzenia | Kraków |
| Data śmierci | 16 stycznia 2015 |
| Miejsce śmierci | Tel Awiw |
| Zawód | Pisarka, tłumaczka |
| Kariera | |
| Wykształcenie | Dyplomowana pielęgniarka; studia z literatury i historii, Uniwersytet Tel Awiwu |
| Prace dyplomatyczne | Attaché kulturalna w Budapeszcie i Sztokholmie |
| Nagrody i wyróżnienia | |
| Wybrane | Nagroda Jad Waszem (1978); Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RP (2007); Medal „Zasłużony dla Tolerancji" (2000) |
| Wybrane dzieła w języku polskim | |
| Publikacje | Jesień młodości (1989); Moja winnica (1990); Cena (1992); Urojenia (2000); Moje powroty (2005) |
Miriam Akavia była pisarką, której twórczość odwołuje się do doświadczeń dzieciństwa i przeżyć z czasu II wojny światowej. W Izraelu prowadziła także działalność na rzecz zbliżenia polsko‑izraelskiego.
Życiorys i doświadczenia wojenne
Urodziła się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej jako córka Hirsza Weinfelda i Broni z domu Plessner. W czasie II wojny światowej przebywała kolejno w krakowskim getcie, obozie w Płaszowie, KL Auschwitz i Bergen-Belsen. Została uratowana przez Szwedzki Czerwony Krzyż.
W 1946 przedostała się przez Szwecję do Palestyny. Ukończyła kurs pielęgniarski, a potem studiowała literaturę i historię na Uniwersytecie Tel Awiwu. Przez pewien czas pracowała jako attaché kulturalna w izraelskich przedstawicielstwach w Budapeszcie i Sztokholmie.
Kariera literacka i tłumaczenia
Publikować zaczęła w 1975, trzydzieści lat po przybyciu do Izraela. Zmagała się z przejściem z języka polskiego na hebrajski, a w swoich tekstach opisywała polskie krajobrazy, pory roku i wspomnienia z dzieciństwa. Tematem jej prozy bywały dzieciństwo, Holokaust oraz wojenne przeżycia.
Tłumaczyła literaturę polską na hebrajski i hebrajską na polski. Jej utwory nagrodzono i przetłumaczono na kilka języków, między innymi angielski, niemiecki, duński, francuski i węgierski. W 1978 otrzymała Nagrodę Jad Waszem.
Działalność na rzecz stosunków polsko‑izraelskich i wyróżnienia
Jako przewodnicząca Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Izraelskiej organizowała spotkania młodzieży z obu krajów i podejmowała działania przeciw stereotypom dzielącym Polaków i Żydów. Współpracowała też z redakcją antyrasistowskiego magazynu „Nigdy Więcej".
Za pracę na rzecz zbliżenia polsko‑izraelskiego otrzymała w 2007 Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej. W 2000 uhonorowano ją Medalem „Zasłużony dla Tolerancji". Zmarła 16 stycznia 2015, a pochowana została 18 stycznia 2015 na Cmentarzu w Nataf.
