| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 24 lutego 1913, Kraków |
| Zgon | 10 czerwca 1987, Düsseldorf |
| Zawód | Chemik |
| Alma mater | Uniwersytet Jagielloński |
| Doktorat | 1961, Uniwersytet Jagielloński |
| Promotor | prof. Feliks Polak |
| Małżonek | Celina z domu Milska (1917–1993) |
| Pochówek | Cmentarz Wojskowy na Powązkach, Warszawa (kwatera 2C-7-12) |
| Wybrane stanowiska | |
| Lata międzywojenne | Chemik w cementowni "Firley" (1936–1939), fabryka "Nad Kamienną" (1939) |
| Okres wojenny | Starszy inżynier i główny inżynier w organach przemysłowych na terenach wschodnich; przymusowa praca i ucieczka z obozu (1940–1944) |
| Po 1945 | Dyrektor techniczny Huty Cynkowej w Trzebini; szereg stanowisk kierowniczych w centralnych zarządach przemysłu chemicznego i metali nieżelaznych (1945–1957) |
| Działalność naukowa | Kierownik Katedry Technologii Chemicznej na UMCS (od 1963); praca w Instytucie Naukowo-Badawczym Izotopów w Düsseldorfie; wykładowca na Sorbonie (od 1972) |
Karol Akerman był polskim chemikiem, który odegrał istotną rolę przy uruchamianiu przemysłu chemicznego po wojnie i łączył pracę praktyczną z działalnością naukową. Pracował w zakładach przemysłowych, pełnił kierownicze funkcje w centralnych organach przemysłu oraz prowadził badania i wykłady na uczelniach w Polsce i za granicą.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Krakowie w rodzinie zegarmistrza Chajema Szyi Ackermana i Süssel z domu Selinger. Dzieciństwo spędził w Trzebini, gdzie uczęszczał do Szkoły Ludowej w latach 1919–1923. Później uczył się w Gimnazjum Państwowym w Chrzanowie; w 1931 roku zdał egzamin maturalny i rozpoczął studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończył w 1936 roku.
Po studiach pracował jako chemik w zakładach przemysłowych na ziemiach polskich. W okresie wojennym trafił na tereny wschodnie, gdzie zajmował stanowiska inżynierskie w organach przemysłu materiałów budowlanych oraz w gipsowniach. Był przymusowo zatrudniony jako robotnik, trafił też do obozu pracy dla Żydów w Drohobyczu, skąd zbiegł i ukrywał się około roku.
Kariera zawodowa i praca naukowa
Po repatriacji w lutym 1945 roku objął stanowisko dyrektora technicznego Huty Cynkowej w Trzebini, a następnie pełnił funkcje kierownicze w Ministerstwie Przemysłu oraz w centralnych zjednoczeniach przemysłu metali nieżelaznych i chemicznego. W kolejnych latach był między innymi naczelnym dyrektorem Zjednoczenia Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach oraz generalnym dyrektorem Centralnego Zarządu Przemysłu Chemicznego w Gliwicach.
W 1961 roku uzyskał stopień doktora nauk chemicznych na Uniwersytecie Jagiellońskim po obronie pracy zatytułowanej "Synteza sorbentów specyficznych z przeznaczeniem do produkcji koncentratów germanowych z przemysłowych elektrolitów cynkowych"; promotorem był prof. Feliks Polak. W 1963 roku został kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Kierował tam Pracownią Radioizotopową i współpracował z Instytutem Badań Jądrowych w Warszawie.
Od 1968 roku przebywał na stażu w Niemczech jako profesor wizytujący i pracownik naukowy w Instytucie Naukowo-Badawczym Izotopów w Düsseldorfie. Kilka lat później pozostał za granicą i kontynuował pracę badawczą w Düsseldorfie oraz wykładową w Paryżu, gdzie od 1972 roku pracował na Sorbonie.
Wybrane publikacje
Akerman opublikował prace dotyczące technologii chemicznej, materiałów budowlanych oraz zastosowań izotopów radioaktywnych w badaniach przemysłowych. Do jego tytułów należą między innymi:
- "Formy i znaczenie pomocy radzieckiej dla polskiego przemysłu chemicznego" (ok. 1950)
- "Gips" (1951, wspólnie z Edwardem Zawadą)
- "Untersuchung des Jodierungsprozesses von Speisesiedesalz mit radioaktiven ¹³¹J" (1962)
- "Gips i anhydryt. Występowanie i zastosowania w przemyśle i w budownictwie" (1964)
- "Techniczne zastosowanie metody atomów znaczonych" (1970)
Odznaczenia i nagrody
Wyróżniono go kilkoma odznaczeniami państwowymi i nagrodami. Otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1950) oraz Order Sztandaru Pracy I klasy (1951). Był laureatem Nagrody Państwowej I stopnia (1951) i II stopnia (1953), a także otrzymał Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955).
Zmarł w Düsseldorfie w 1987 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, w kwaterze 2C-7-12.
