Tadeusz Abłamowicz — major rezerwy artylerii i urzędnik bankowy

Tadeusz Abłamowicz był oficerem rezerwy artylerii i działaczem bankowym związanym ze Lwowem. W czasie I wojny światowej służył w artylerii fortecznej, a po 1918 roku łączył służbę wojskową z pracą w instytucjach finansowych.

Życiorys i wykształcenie

Urodził się 2 lutego 1884 jako syn Stanisława i Marii z domu Matuszewicz. Miał sześcioro rodzeństwa: Stanisławę, Marię, Piotra, Adama, Włodzimierza i Witolda. Kształcił się w C. K. Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, gdzie w 1902 ukończył VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości.

W 1906 ukończył studia na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Rok później otrzymał absolutorium. W czasie studiów angażował się we wspieranie emigrantów z obszaru zaboru rosyjskiego.

Jak wyglądała jego służba wojskowa?

W 1906–1907 odbywał jednoroczną służbę ochotniczą w C. K. Armii w 2 pułku artylerii fortecznej w Krakowie. W rezerwie korpusu artylerii fortecznej otrzymywał kolejne stopnie: kadeta i chorążego z dniem 1 stycznia 1909 oraz podporucznika z dniem 1 stycznia 1912.

Po mobilizacji w sierpniu 1914 trafił na front rosyjski i serbski, gdzie służył do końca września 1916. W 1915 awansowano go na porucznika w rezerwie. Od października 1916 do kwietnia 1918 pracował jako instruktor w baterii zapasowej. W maju 1918 został oficerem 12 pułku artylerii ciężkiej i dowódcą baterii nadmorskiej.

W listopadzie 1918 wziął udział w obronie Lwowa. 23 listopada 1918 trafił do lwowskiego Dowództwa Artylerii Wojska Polskiego. W lutym 1919 skierowano go do Krakowa jako dowódcę baterii zapasowej 2 pułku artylerii górskiej. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził baterią 205 pułku ochotniczego na Wołyniu i Podolu od końca lipca do końca grudnia 1920. Demobilizowano go 31 grudnia 1920. W 1922 zweryfikowano go w stopniu kapitana, a później zatwierdzono w stopniu majora rezerwy ze starszeństwem z 1 czerwca 1919.

Działalność zawodowa i społeczna we Lwowie

Od 1 stycznia 1908 pracował jako urzędnik w Banku Krajowym we Lwowie. Po I wojnie pracował w Banku Gospodarstwa Krajowego, gdzie objął stanowisko kierownika działu likwidatur. W 1921 powrócił do tej instytucji i kontynuował pracę w sektorze bankowym.

12 lipca 1927 wybrano go prezesem komisji rozjemczej Giełdy Pieniężnej we Lwowie. Pod koniec lat 20. pełnił funkcję urzędnika bankowego we Lwowie, a w 1932 był dyrektorem Banku Ziemian we Lwowie. 25 lutego 1937 został wybrany wiceprezesem zarządu koła Związku Oficerów Rezerwy we Lwowie; dodatkowo pełnił obowiązki skarbnika. W latach 1938–1939 posiadał upoważnienie do parcelacji na obszarze województwa lwowskiego.

W 1915 poślubił Helenę Elektorowicz. Miał syna Tadeusza, urodzonego w 1917.

Aresztowanie, śmierć i upamiętnienie

Nocą z 8 na 9 grudnia 1939 został aresztowany we Lwowie przez władze sowieckie. Przetrzymywano go w więzieniu na Zamarstynowie. W 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD.

Jego nazwisko pojawiło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994; figuruje na liście wywózkowej 55/4-46 pod numerem 1. Ofiary tej grupy pochowano na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Jakie otrzymał odznaczenia?

Otrzymał szereg odznaczeń za służbę i zasługi, między innymi:

• Krzyż Walecznych — dwukrotnie
• Złoty Krzyż Zasługi (28 czerwca 1929)
• Medal Niepodległości
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
• Odznaka pamiątkowa „Orlęta”
• Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry, przed 1916) z mieczami
• Krzyż Wojskowy Karola (Austro-Węgry, przed 1918)
• Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry, przed 1914)