Ile zarabia lekarz w szpitalu? Sprawdź realne stawki

Myślisz o pracy w szpitalu i chcesz wiedzieć, ile realnie zarabia lekarz? Zebrane dane z AOTMiT, NFZ i szpitali w całej Polsce pokazują obraz daleki od prostych haseł o „lekarskich milionerach”. Z tego tekstu dowiesz się, jakie są faktyczne stawki na etacie i kontrakcie, które specjalizacje zarabiają najwięcej i ile godzin trzeba na to przepracować.

Od czego zależą zarobki lekarza w szpitalu?

Na pytanie „ile zarabia lekarz w szpitalu?” nie da się odpowiedzieć jedną liczbą. Kwota na pasku płacowym zależy od formy zatrudnienia, specjalizacji, regionu, typu szpitala oraz liczby godzin spędzonych na dyżurach. Ten sam specjalista może w jednym szpitalu zarabiać 15 tys. zł, a w innym ponad 100 tys. zł miesięcznie.

Bardzo mocno działa też podział na lekarzy na umowie o pracę i tych na kontrakcie B2B. Według danych Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji (AOTMiT) niemal 73 proc. lekarzy pracuje właśnie na kontraktach, a tylko ok. 25 proc. na etacie. Do tego dochodzi różnica między specjalizacjami bardzo dochodowymi dla szpitala, jak kardiologia czy neurochirurgia, a nierentownymi, jak pediatria czy interna.

Ile zarabia lekarz na etacie w szpitalu?

Od 1 lipca podstawa wynagrodzenia lekarza na umowie o pracę w publicznej placówce ma wynosić minimum 13 tys. zł brutto. To kwota wynikająca z ustawy o minimalnych wynagrodzeniach w ochronie zdrowia, która obejmuje też inne grupy, np. pielęgniarki z podstawą od 11,5 tys. zł brutto. W praktyce wielu lekarzy na etatach zarabia wyraźnie więcej, choć rozpiętości są mniejsze niż na kontraktach.

Pensja minimalna

Młody lekarz po stażu, zatrudniony w szpitalu powiatowym, zazwyczaj startuje od kwot zbliżonych do minimum ustawowego. Dla wielu osób z zewnątrz brzmi to jak bardzo wysoka płaca, ale jeśli uwzględnić kilkanaście lat nauki, konieczność ciągłego dokształcania i odpowiedzialność za życie pacjentów, obraz nie jest już tak oczywisty.

Dane AOTMiT pokazują, że lekarze specjaliści na etacie mają mediany wynagrodzeń na poziomie ok. 21,4 tys. zł brutto miesięcznie. Największa grupa (ok. 20 proc.) otrzymuje ok. 15 tys. zł brutto. Zdarzają się pojedyncze przypadki pensji sięgających 90 tys. zł brutto, ale to margines – według raportu tylko dwóch lekarzy na etatach w całym kraju mieściło się w przedziale 85–90 tys. zł miesięcznie.

Widełki w dużych szpitalach

Konkrety z poszczególnych placówek dobrze pokazują skalę różnic między regionami i szpitalami. W części wojewódzkich ośrodków lekarze na etatach, zwłaszcza z długim stażem i dyżurami, otrzymują ponad 30–40 tys. zł brutto, a w wyjątkowych sytuacjach dużo więcej. W innych – mimo podobnych kwalifikacji – pensje są znacznie niższe.

Przykłady miesięcznych wynagrodzeń brutto lekarzy na umowie o pracę w publicznych szpitalach wyglądają tak:

• ok. 32–36 tys. zł na oddziałach pediatrii, neonatologii czy ginekologii w dużych szpitalach klinicznych,
• ok. 35–41 tys. zł na oddziałach chorób płuc, onkologii czy neurologii w szpitalach wojewódzkich,
• blisko 50–60 tys. zł na szpitalnych oddziałach ratunkowych i nefrologii w niektórych placówkach,
• do ok. 89–101 tys. zł w nielicznych szpitalach, zwykle przy połączeniu etatu, dodatków i dużej liczby dyżurów.

„Wyborcza” opisywała przypadek lekarza anestezjologa zatrudnionego w miejskim szpitalu w Warszawie, który na etacie osiągnął niemal 90 tys. zł brutto w miesiącu. W innym szpitalu w Nowej Soli lekarz na umowie o pracę miał wypłatę sięgającą 134 tys. zł brutto, co jest jednym z rekordów w tej formie zatrudnienia.

Przykładowe zarobki ordynatorów

Na najwyższych stanowiskach etatowych, takich jak ordynator czy kierownik oddziału, stawki często zbliżają się do poziomów kojarzonych z kontraktami. W szpitalach podległych marszałkowi województwa śląskiego maksymalna pensja ordynatora sięgała ok. 63 tys. zł brutto. W niektórych mazowieckich placówkach lista dziesięciu najwyższych płac etatowych w 2025 r. zaczynała się od ok. 74–80 tys. zł, a kończyła na ponad 100 tys. zł.

Dla porównania warto zestawić w prosty sposób dane etatowe i kontraktowe dla lekarzy specjalistów:

Ile zarabia lekarz na kontrakcie?

W debacie publicznej to właśnie kontrakty budzą najwięcej emocji. To przy nich pojawiają się nagłówki o fakturach na 300 tys. zł miesięcznie czy kontraktach liczonych w milionach rocznie. Statystyka wygląda jednak inaczej niż nagłówki – wysokie stawki to wyjątki, a nie standard.

Stawki specjalistów

Z raportu AOTMiT wynika, że mediana zarobków lekarzy ze specjalizacją na kontraktach to ok. 24,6 tys. zł brutto miesięcznie. Połowa tej grupy otrzymuje od 15 do 25 tys. zł. Z drugiej strony mamy ok. 666 lekarzy z wynagrodzeniem 80–100 tys. zł i 431 lekarzy w przedziale 100–300 tys. zł miesięcznie.

Kiedy spojrzy się na konkretne oddziały, widać duży rozrzut, zależny od specjalizacji i liczby dyżurów. W wielu szpitalach wojewódzkich kontrakty na poziomie 40–70 tys. zł miesięcznie dotyczą anestezjologii, kardiologii, neurologii czy chirurgii. Przykładowe stawki brutto na kontraktach w publicznych szpitalach wyglądają następująco:

• ok. 31–34 tys. zł na oddziałach laryngologii i onkologii,
• 40–55 tys. zł na oddziałach anestezjologii i intensywnej terapii,
• 55–70 tys. zł na oddziałach neurologii i kardiologii w szpitalach wojewódzkich,
• powyżej 100 tys. zł dla anestezjologów, chirurgów czy kardiologów w wybranych dużych miastach.

W Górnośląskim Centrum Medycznym im. prof. Leszka Gieca w Katowicach lekarz kardiochirurg na kontrakcie mógł osiągnąć nawet 84 674 zł miesięcznie. W jednym ze szpitali miejskich w Warszawie kontrakt anestezjologa przekraczał 101 tys. zł, a chirurg na SOR-ze wystawiał faktury na ponad 108 tys. zł.

Lekarze z najwyższymi kontraktami

Najgłośniejsze przypadki dotyczą rekordowych kontraktów w wybranych szpitalach. W Specjalistycznym Szpitalu Wojewódzkim w Ciechanowie lekarz na kontrakcie otrzymał ponad 316 tys. zł netto za jeden miesiąc pracy. W tym samym szpitalu kolejne wypłaty sięgały 258 tys. zł i 210 tys. zł netto.

Jeszcze inne dane zebrał poseł i ekspert Instytutu Sobieskiego Janusz Cieszyński. W zestawieniu kontraktów z pierwszej połowy roku pojawił się lekarz ze szpitala w Sandomierzu, który w pół roku zainkasował 1,86 mln zł za leczenie schorzeń głowy, krwiaków i chirurgię kręgosłupa. W Kutnie neurologia miała kontrakt wart 1,84 mln zł, a w Koszalinie i Białymstoku anestezjologia i chirurgia-anestezjologia przekraczały 1,5 mln zł za pół roku.

Więcej niż 100 tys. zł miesięcznie zarabia według szacunków AOTMiT ok. 400–800 lekarzy, czyli promil z ok. 200 tys. lekarzy praktykujących w Polsce.

Dlaczego wynagrodzenia lekarzy tak się różnią?

Tak duży rozstrzał – od kilkunastu do kilkuset tysięcy złotych miesięcznie – nie wynika wyłącznie z „pazerności lekarzy”, jak czasem pada w dyskusjach. Eksperci z AOTMiT, NIL i Instytutu Sobieskiego wskazują na splot kilku zjawisk: wyceny procedur przez NFZ, braki kadrowe, różnice między szpitalami powiatowymi i klinicznymi oraz brak spójnej polityki płacowej państwa.

Wycena procedur NFZ

Jakub Kosikowski z Naczelnej Izby Lekarskiej mówi o „grzechu założycielskim” NFZ. Wyceny świadczeń ustalane przez AOTMiT sprawiły, że pacjentów da się w praktyce podzielić na „opłacalnych” i „nieopłacalnych”. Część procedur ma marżę sięgającą 30–40 proc. zysku, inne generują straty nawet po dwóch tygodniach leczenia.

Szpital, który wykonuje dużo wysoko wycenianych zabiegów, może sobie pozwolić na wysokie wynagrodzenia dla chirurgów, kardiologów czy ortopedów, bo lekarz przynosi placówce przychody większe niż koszt jego pracy. Tam, gdzie dominują interna, pediatria, ginekologia i chirurgia ogólna, trudno utrzymać podobne stawki bez ryzyka zadłużenia.

Kardiologia, neurochirurgia, okulistyka, ortopedia i diagnostyka obrazowa należą do najbardziej dochodowych dziedzin, a pediatria, interna, położnictwo i chirurgia ogólna – do najmniej rentownych dla szpitali.

Różnice między specjalizacjami

Podział na specjalizacje „zyskowne” i „stratne” bardzo wyraźnie odbija się na płacach. W tej samej placówce neurochirurg czy operator kardiolog może mieć kontrakt na poziomie kilkuset tysięcy złotych za pół roku, podczas gdy pediatra lub internista zarabia kilkukrotnie mniej, choć również pracuje ponad standardowy etat.

Prosty przegląd pokazuje, jak specjalizacja łączy się z potencjałem zarobkowym:

Małe szpitale powiatowe

Wiele powiatów się wyludnia, a lokalne szpitale mają kłopot nie tylko ze znalezieniem lekarzy, ale też pielęgniarek, ratowników czy techników. Zdarza się, że personel dojeżdża kilkadziesiąt kilometrów, a na miejscu nie ma żadnego „zapasu kadrowego”. W takich realiach działa prosta reguła: im mniejszy ośrodek, tym wyższe stawki trzeba zaproponować, żeby ktoś w ogóle zgodził się pracować.

Dyrektorzy powiatowych szpitali mówią wprost, że czasem są zmuszeni kupić „specjalistę za wszelką cenę”. Chodzi o to, by móc uruchomić dochodowy oddział (np. ortopedii z endoprotezoplastyką) i w ten sposób uratować finansowo całą placówkę. Z punktu widzenia budżetu szpitala wysoki kontrakt lekarza bywa po prostu inwestycją, która ma się zwrócić dzięki dobrze wycenionym zabiegom.

Czy limitowanie stawek ma sens?

W odpowiedzi na rekordowe kontrakty pojawił się pomysł tzw. „capu Szulca”. Zakłada on, że jeśli szpital chce podpisać umowę z lekarzem na kwotę wyższą niż np. 80 tys. zł miesięcznie, musi zgłosić to do NFZ, samorządu i Ministerstwa Zdrowia. Samorząd lekarski deklarował, że byłby gotów o tym rozmawiać.

Część ekspertów, jak radca prawny Michał Modro, ostrzega jednak, że odgórne zamrażanie stawek bez równoczesnego zwiększenia liczby specjalistów doprowadzi raczej do zamykania oddziałów niż do uporządkowania systemu. Dyrektorzy szpitali stoją pod ścianą – brak lekarza na dyżurze oznacza ryzyko zawieszenia kontraktu z NFZ, więc często wolą przepłacić, niż narażać się na zamknięcie oddziału.

Ile godzin pracuje lekarz, żeby tyle zarabiać?

Za wysokimi kwotami na fakturach kryje się często gigantyczna liczba przepracowanych godzin. Dyrektor szpitala w Ciechanowie przyznał, że jeden z lekarzy uzyskał rekordowe wynagrodzenie ponad 300 tys. zł miesięcznie, bo wykonał ogromną liczbę operacji, w tym wszczepień endoprotez biodra, przepracowując aż 329 godzin w miesiącu. To około 2,5 etatu.

W innym przykładzie przytoczonym przez media lekarz w ciągu roku zebrał 4881 przepracowanych godzin. Przy standardowym etacie oznacza to pracę praktycznie cały czas – z rzędu dyżury nocne, weekendowe, święta. Na kontraktach nie obowiązują kodeksowe limity czasu pracy, więc lekarz formalnie może łączyć dyżury w kilku szpitalach, tak długo, jak zgodzi się na to on sam i dyrekcje placówek.

Najwięcej dodatkowych godzin pojawia się w kilku powtarzających się sytuacjach:

• długie dyżury na SOR-ach i oddziałach intensywnej terapii,
• praca w więcej niż jednym szpitalu jednocześnie,
• operacje planowe wykonywane w weekendy i wieczorami,
• stałe braki kadrowe, które wymuszają branie kolejnych dyżurów.

Takie obciążenie niesie poważne ryzyko przemęczenia i błędów, dlatego coraz częściej podnoszony jest temat bezpieczeństwa pacjentów. Modro zwraca uwagę, że lekarz na kontrakcie ponosi pełną, osobistą odpowiedzialność cywilną i karną za swoje decyzje, a system organizacyjny w praktyce akceptuje pracę „bez limitu”, bo alternatywą jest po prostu brak lekarza na oddziale.